2008/Feb/09

เรื่องมีอยู่ว่า ชายคนหนึ่งเพิ่งจะเข้าพักในโรงแรม
เค้าเห็นคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งอยู่ในห้อง
จึงตัดสินใจส่ง e-mail ให้กับภรรยา แต่เขาดันพิมพ์  e-mail address ของภรรยาผิดไป
และได้ทำการส่ง e-mail นั้นไปโดยที่ไม่ได้เอะใจอะไรเลย!

ในขณะนั้น...ณ. ที่แห่งหนึ่งในฮัสตัน แม่ม่ายคนหนึ่งเพิ่งจะกลับจากพิธีฝังศพสามี
เธอตัดสินใจเข้าไปตรวจดู e-mail โดยหวังว่าจะมีข้อความแสดงความเสียใจจากญาติๆ และเพื่อนฝูงส่งมาให้กำลังใจ
หลังจากเธอได้อ่านข้อความแรกจบลง เธอก็หมดสติ ล้มลงทันที
ลูกชายของเธอก็วิ่งเข้ามาในห้อง เห็นแม่นอนนิ่ง ตาค้างอยู่ที่พื้น โดยได้จ้องมองไปที่จอคอมพิวเตอร์
ลูกชายได้เห็นข้อความเขียนไว้ว่า

To : ภรรยาที่รักของผม
Subject : ผมถึงเรียบร้อยแล้วน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง!
Date : 29 มี.ค 2006

ผมรู้ว่า คุณจะต้องแปลกใจเป็นอย่างมาก ที่ได้รับข่าวนี้
ที่นี่มีคอมพิวเตอร์ด้วยล่ะ! และพวกเราก็ได้รับอนุญาตให้ส่ง e-mail
ถึงคนที่เรารักได้หนึ่งคน ผมเพิ่งจะมาถึง และ Checked in เรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้ทุกอย่างได้เตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เพื่อรอต้อนรับคุณ
ที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้................................................... ?
รัก...คิดถึงเสมอ....รีบมาล่ะ.....พวกเรารออยู่น่ะ !

 

2008/Jan/19

แม่จ๋า
        ความเข้าใจในการจากกันพรากกัน.....เบิร์ดเข้าใจ
แต่ความรู้สึกคิดถึงแล้วเบิร์ดหาแม่ไม่เจอ จับมือมาลูบหัวไม่ได้ กอดกันไม่ได้...
"กินข้าวหรือยังลูก“ ....คำแรกของการสนทนาก็ไม่ได้ยิน
เหล่านี้เบิร์ดเคยทำ ได้ยินของเบิร์ดตลอดเวลา
เห็นเป็นความรู้สึกและสัมผัสที่อบอุ่น สวยงาม นิ่มนวลอ่อนโยนที่ได้รับจากกัน
เบิร์ดอยู่ของเบิร์ดแบบนี้มาตั้งแต่เบิร์ดจำความได้ จนถึงวันที่ 9 มีนาคม
 
 
อยากบอกกับทุกคนว่า แม่ของเบิร์ดมีความเชื่อที่แข็งแรงมาก เชื่อในสิ่งที่ลูกๆบอก
เช่น เบิร์ดเป็นวิตามิน B ของแม่
ไม่ว่าจะอยู่ในห้องผ่าตัด เบิร์ดจะใส่ความแข็งแรงให้แม่เสมอ
เบิร์ดจะเข้าไปอยู่ในทุกๆการผ่าตัด ไม่ว่าจะเป็น ตา แขน ท้อง I LOVE YOU (ICU)
และในทุกๆ  ความกลัวที่เข้ามาหาแม่ต้องมาหาเบิร์ดก่อน เพื่อจะแปลให้เป็นความสนุกสนานและธรรมดา
.....ซึ่งเป็นการแสดงที่หนักที่สุด
 
 
เพราะต้องแสดงให้ทั้งตัวเองและแม่ไม่กลัว จากนั้นจะกลายเป็นความอบอุ่นที่ไม่กลัวของแม่ในที่สุด
ครั้งนั้น....การผ่าตัดครั้งสุดท้าย เป็นช่วงอัลบั้ม "ซ่อมได้" เบิร์ดก็จะร้องเพลงให้แม่ฟังว่า "ซ่อมแม่“
และจะบอกกับแม่ว่า แม่  ถ้าแม่เจ็บ อย่าร้องว่าเจ็บ เดี๋ยวใครเห็นจะหาว่าเราเชย
ให้แม่มาร้องว่า "ว้าว" ถ้าเจ็บเล็กก็ให้ร้อง ว้าว เบาๆ ถ้าเจ็บมากๆ  ให้ร้องว้าว ดังๆ
แล้วเสียงหัวเราะจะตามมาเอง
 
 
จากนั้นแม่จะบอกตลอดว่า
"เบิร์ด ....เบิร์ด  แม่ว้าวเล็กๆ.." การผ่าตัดก็ดำเนินต่อไป
แม่ถามเบิร์ดอีกว่า "เบิร์ด  หมอทำอะไรแม่อยู่จ๊ะลูก  แม่ว้าว...."
เบิร์ดบอกว่า เค้าร้อยพวงมาลัยอยู่ ให้แม่คิดว่าแม่เป็นดอกไม้
เมื่อหมอเย็บแผลเสร็จ ก็เหมือนร้อยพวงมาลัยเสร็จอย่างสวยงามนัก
แม่ก็จะว้าวๆๆ  เบาๆ แล้วเราก็ยิ้ม
บีบมือกัน...ทั้งที่ในใจเบิร์ดมันแย่มากที่เห็นแม่เจ็บ
 
 
แม่...เบิร์ดคิดถึงแม่จริงๆ  คิดถึงเหลือเกิน
แต่ในเมื่อแม่สอนให้เบิร์ดเข้มแข็ง มีพลัง
และเบิร์ดก็บอกให้แม่เข้มแข็งด้วยวิธีของเบิร์ด
เราต่างเชื่อซึ่งกันและกัน เบิร์ดขอสัญญาว่า
เบิร์ดจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด เบิร์ดมีพี่ๆ พี่น้อย เพื่อนๆ พี่บูลย์ พี่เล็ก
แฟนเพลงดูแลอยู่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงเบิร์ด
เบิร์ดจะกลับมาทำงานให้ความสุขกับแฟนๆชาวไทยที่เป็นเจ้านายของเรา
ที่ทำให้เบิร์ดมีเงิน มีกำลังใจดูแลแม่จนวันนี้


เบิร์ดจะทำให้สุดหัวใจเลย เพราะเราต้องกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ...เนอะแม่เนอะ
เบิร์ดและแม่ และครอบครัว ขอกราบแทบใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท
ใต้ฝ่าพระบาท ฝ่าพระบาทที่ทรงมีเมตตาให้พวกเรา 
ขอกราบขอบคุณพี่ๆ  น้องๆ แฟนเพลง พี่น้องแกรมมี่
คนทั้งในและนอกวงการ สื่อมวลชนทุกๆ แขนง ผู้ที่กำลังอ่าน
น้องๆที่รับรู้ความเป็นมาและให้กำลังใจตลอดมา
 
 
สุดท้าย....ขอกราบผู้วิเศษ เทวดา นางฟ้าทุกๆองค์
ขอให้ดูแลแม่ของเบิร์ดด้วย ถ้าแม่ยังต้องนั่งรถเข็น
ขอให้เข็นมาตรงที่แม่มองเบิร์ดเห็นด้วย
แม่จะได้สบายใจ
ขอให้ได้ป้อนข้าวและน้ำให้แม่ด้วย
และสุดท้าย ขอให้ใครก็ได้ที่อยู่ใกล้แม่
ฝากกอดแม่นานๆ  บอกแม่ด้วยว่า
เบิร์ดรักแม่ที่สุด สุดจะบอกออกมาได้
และขอให้คุณพระ ประทานความเข้มแข็งให้กับพี่น้องเบิร์ดด้วย
เพื่อให้พี่ๆ แข็งแรงและเป็นขวัญของเบิร์ดตลอดไป

กราบขอบพระคุณผู้อ่านทุกๆคนครับ
ธงไชย แมคอินไตย์
จาก  หนังสือที่ระลึกงานศพ นางอุดม  แมคอินไตย์  
ณ เมรุวัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร วันอังคารที่ 31 กรกฎาคม 2544 

2008/Jan/19

มนุษย์ คือ
นักเดินทางที่โดดเดี่ยวยิ่งสร้างอะไรไว้เยอะก็ยิ่งสูญเสียเยอะตอนที่เราจากไป
พลัดพรากจากสิ่งที่รักคือ ทุกข์อันดับหนึ่งของชีวิต มัน คือเรื่อง ปกติไม่มีใครไม่โดน
ทุกคนต้องเจอความสูญเสียแรงที่สุด อย่างน้อยก็ 1 ครั้ง รู้ว่ามัน คือ
ธรรมชาติของโลกใบนี้ แต่พอเกิดขึ้นกับเรา มันก็ทำใจยากเหลือเกิน
ในคืนหนึ่ง ช่วงเวลา 2 ชม.เต็ม ชีวิตจริงของหลายๆคน
ถูกถ่ายทอดสดผ่านสายโทรศัพท์ จากคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
จนยอมรับความสูญเสียได้มากขึ้นเรื่อยๆ

บางคนกำลังจะเป็นเจ้าสาวในวันรุ่งขึ้น คือ เช้าวันเสาร์
ทุกอย่างจัดเตรียมไว้หมด โชคร้าย!! ว่าที่เจ้าบ่าว เสียชีวิตกะทันหัน
จากอุบัติเหตุรถยนต์ เมื่อวันศุกร์ เธอเสียงสั่นเครือ และงงๆ
ยังทำใจยากกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอเล่าให้ฟังว่า
ช่วงเวลาสุดท้ายที่เธอไปหาเค้าที่โรงพยาบาล จับมือมองตากัน
เจ้าบ่าวถามเธอว่า รักเขาบ้างรึเปล่า
ตลอดเวลาที่รักกัน จนจะแต่งงาน ผู้หญิงไม่เคยบอก ได้แต่พูดว่า
เห็นแบบนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ
ในที่สุด บอกรักคำแรก ก็เลยกลายเป็นคำสุดท้าย
ก่อนที่จะไม่ได้ยินเสียงกันอีกแล้ว

สารภาพตามตรง ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง
"
ใจเย็นๆอย่าคิดมาก เดี๋ยวก็จะผ่านไปได้"
ดูเป็นประโยคไร้สาระทันที

ในวันที่ความสูญเสียยิ่งใหญ่เกิดขึ้นตรงหน้า
คำถามสุดท้าย "พรุ่งนี้ตั้งใจจะทำอะไร
เพราะตอนแรกจะเป็นวันแต่งงาน"
"
พรุ่งนี้ก็คงไปโบสถ์ค่ะ เพราะเราสองคนเป็นคริสต์
"
เธอตอบได้แค่นั้น

วินาทีเดียว ชีวิตก็เปลี่ยนแล้ว วันเดียวกัน สถานที่เดียวกัน
แต่เป้าหมายต่างกันแบบไม่ตั้งใจ

ผู้ชายอีกคน โทรศัพท์ทางไกลมา
จากออสเตรเลีย หนีความสูญเสียไปพักใจไกลอีกซีกโลก หน้าจอคอมพิวเตอร์
ยังมีภาพเธอคนนั้นอยู่
"
แฟนผมน่ารักมากนะคับ" เค้าเริ่มต้นเล่า
"
ออกจะโก๊ะๆหน่อย มีวันหนึ่งผมไปเช่าการ์ตูนมาอ่าน ตอนเอาไปคืน
ผมจอดรถแล้วให้เธอลงไปคืนให้
เธอเดินกลับมาแล้วข้ามถนนไปเปิดประตูรถใครก็ไม่รู้
ผมนั่งหัวเราะอยู่ในรถ
เธอรู้ตัววิ่งกลับมา แล้วให้รีบออกรถอย่างด่วนเพราะอายมาก"
เค้าเริ่มเล่าต่อ "ไม่รู้ทำไมครับ มีวันหนึ่งอยู่ๆก็อยากใส่บาตร

เลยชวนเธอไปทำบุญด้วย ตอนจะกลับ ผมเรียกเธอ แล้วบอกว่า ผมรักคุณนะ
เธอหันมายิ้มขำๆแล้วตอบว่า ไอ้บ้า !! เป็นภาพที่ผมจำได้ติดตา
หลังจากนั้นเธอขึ้นรถไปกับพี่สาวผม รถประสบอุบัติเหตุ
ผมเสียเธอไปพร้อมกับพี่สาวผม (กระชากหัวใจคนฟังอย่างมาก)
"
คิดถึงเธอเหลือเกินครับ 6-7 ปีแล้ว วันไหนที่ฝันถึง

ผมไม่อยากตื่นเลย"
ทุกวันนี้ผมยังเขียนไดอารี่ถึงเธอทุกวัน และลงท้ายเหมือนๆกันว่า

รอผมนะ
เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน"

บางคนจากกันไม่ทันลา

บางคู่มีเวลาให้ค่อยๆนับถอยหลัง เพื่อให้รู้ว่า
ความสุขใกล้หมดลงทุกที
เทียบไม่ถูกว่า อันไหนดีกว่า

ทุกคนในโลกนี้ และทุกคู่ในโลกนี้จะรักกันมากขนาดไหน
เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่ช่วงเดียวเท่านั้น ที่สำคัญ
เราไม่มีโอกาสรู้ด้วยซ้ำว่าเราพกเวลากันมาคนละเท่าไหร่

วันนี้ยังเห็นหน้ากัน ดูแลรักษากัน ไว้ให้อย่างดีที่สุด
วันหนึ่งจุดธูปคุยกัน เคาะโลงพูดกัน มีแค่ไม้กระดานกั้น
แต่เราไกลกันเหลือเกิน วันนั้น เราจะยังได้ยินกันรึเปล่าก็ไม่รู้